Innovaties Volkskrant te vroeg gelanceerd.
Een ‘user experience’.

De Volkskrant digitaliseert. Een innovatie.
Is die vernieuwing ook een verbetering?

In mijn blog van 9 mei, “Im Westen Etwas Neues“, heb ik aandacht besteed aan die sprong.

De lancering
Ik schreef toen onder andere:

De Editie op de tablet, dwingt je tot keuzes vóórdat je iets meer weet over een artikel. Meso niveau. Je wordt in een artikel gelokt, waar je achteraf geen zin in had!

De replica van de papieren krant biedt de snelste ‘scan’ mogelijkheid. Exploratie van de gehele krant. Macro niveau. Je ziet sneller waar een stuk over gaat.

Ik mis de mogelijkheid om tekst te downloaden en ‘bladwijzers’ aan te maken. Opslaan in  Pocket was toch al niet mogelijk. “Een lees later-knop gaan we inbouwen”, zei toen de hoofdredacteur.

De vernieuwde website hangt tussen de replica en de Editie in, neigt meer naar de Editie op tablet.

Hoe is ’t na drie weken?
Ik had mezelf voorgenomen na drie weken nog eens op de nieuwe verschijningsvorm terug te komen. Wat vond ik?

De verhalen in de Editie lezen makkelijk, hebben een goed leesbare letter.
Je wordt een artikel ingetrokken. De droom van een opmaakredacteur. Geen concurrerende ‘entry points’ op een pagina of spread.

De keerzijde is dat je soms artikelen binnengetrokken wordt, die je helemaal niet had willen lezen. Dat gaat op een gegeven moment tegen staan.
De replica biedt overzicht waardoor je beter kan voorselecteren. Een paginastrip in de Editie, een strip die een overzicht geeft van opvolgende pagina’s of rubrieken, zou al helpen.

Bovendien kunnen de artikelen in de replica in de tekstmodus het leesgemak van de Editie evenaren door een andere opmaak en typografie. Daar hoef je niet een nieuwe app voor te bouwen.

Bewegende teasers (film, slide show), zijn vaak onrustig en leiden af. Storen.

Veranderen kost tijd?
De digitalisering is een ingrijpende verandering, die toejuiching opwekt maar ook weerstand oproept. Acceptatie kost tijd. Een verandering van papier (papierschaarste, het ongecoate papier was op) en bladspiegel (gedicteerd door de formaten van de persen?) zoals die van de bijlage Sir Edmund zal weinig lezers gestoord hebben.

Verkleinen van het blad gebeurde vroeger wel meer bij vakbladen. Als het wat slechter ging met de advertentieomzet. Een paar millimeter snijden aan de boven- of onderkant en de zijkant. Geen lezer die het merkte, maar het scheelde in de posttarieven.

Haastwerk, onaf
Maar waar blijft die beloofde ‘deelknop’ en de ‘lees later-knop’ ?
Die komen er aan is gezegd. Wanneer? De bovenstaande tekening doet een gooi: over een week.
Jean-Pierre Geelen (Ombudsman VK) citeert in dit verband in de krant van zaterdag 19 mei een lezer : “..alsof je een auto koopt en de banden pas een paar weken later krijgt.”
Waarom is de nieuwe vorm zo onaf geïntroduceerd?
Geelen licht toe:
“ Had de krant niet moeten wachten met het lanceren van de nieuwe app? Dat was beter geweest beaamt ook de hoofdredactie. Maar de lancering van de app was al eerder uitgesteld, nu waren reclamespots op tv al ingekocht en gepland. Toen die molen ging draaien, was er geen ontkomen meer aan. De naderende luwe zomerperiode was geen alternatief.”
Het lijkt alsof er bij de Volkskrant geen coördinatie is tussen redactie en marketing. Geen vroegtijdig overleg van het bladmanagement. Of heeft men moeite met realistisch plannen?

‘Deelknop’
Op 2 juni 2018 zie ik  dat bij een aantal artikelen in de Editie, niet allemaal, een ‘deelknop‘ is toegevoegd.
Ik kan nu een artikel,  voor ‘later lezen‘ opslaan in Pocket! Prima.

NRC abonnement
In mijn vorige blog schreef ik over mijn Volkskrant abonnement:
“Ik heb zojuist mijn abonnement op 6 dagen digitaal plus de weekendkrant omgezet in ‘full digital’. Dat scheelt misschien één-twintigste boom per week of 10 bomen per jaar en in ieder geval € 120. Kan ik een digitaal abonnement op de NRC voor nemen!”

Ik heb de daad bij het woord gevoegd. Heb een digitaal abonnement op de NRC erbij genomen. Drie jaar voor € 12,50 per maand. Een ‘replica’. Overzichtelijk met bladwijzer functie , goed leesbaar in de tekstmodus, en opslag mogelijkheid in Pocket.

kranten apps Volkskrant en NRC
De apps op mijn iPad

De favorieten
Ik heb nu een breed aanbod op mijn iPad: tweemaal de Volkskrant, Editie en Replica. De laatste heette tot gisteren  “deVolkskrantoud” met een grijze V in het logo en daardoorheen “OUD”.
Daarnaast NRC Digitaal en de Volkskrant website.
Ik moet kiezen. Mijn favorieten zijn de Volkskrant (replica) en NRC Digtaal.
Tussen twee haakjes, Gummbah vind ik leuker dan Kamagurka en Peter de Wit.
Ik ga het drie jaar lang bekijken.

 

Edwin Kisman

Links

Im Westen Etwas Neues

Het papier is op,
vlucht naar ‘full digital’

Papier schaarste. Uitgevers gaan digitaal. Wal keert het schip.Papierfabrikanten hebben geanticipeerd op een dalende printvraag van uitgeverijen die omschakelen naar digitaal.

Karton
Bovendien is door de online handel de vraag naar andere papierproducten, met name karton, gestegen en zijn papierfabrieken in die groeimarkt gesprongen, ten koste van de uitgeverijproducten.
Intussen blijkt die daling van de printvraag van de uitgeverijen niet zo dramatisch te zijn zodat tekorten ontstaan en papierprijzen voor printmedia stijgen.
Prijsverhogingen bij dalende inkomsten, dat schuurt. Rendementen worden aangetast. Er wordt ingegrepen in de producten. Kleinere omvangen, formaten en kleinere letters.

Meer lezenHet papier is op,
vlucht naar ‘full digital’

De Volkskrant:
Im Westen etwas Neues

Digitale krant. De Volkskrant vernieuwt.
2012 cartoon KIZ

De Volkskrant vernieuwde medio deze week. Er is een digitale Editie voor de ‘tablet’ en een aparte app voor de ‘smartphone’. De digitale replica van de papieren krant blijft bestaan. De website is vernieuwd.

Hoofdredacteur Philippe Remarque meldt dat met de trots van een vader die niet helemaal begrijpt wat zijn kinderen doen. Van journalistiek weet hij natuurlijk alles, dat moet ook wel met een redactiebudget van € 25 miljoen, maar die ict?

Meer lezenDe Volkskrant:
Im Westen etwas Neues

Genoeg van het nieuws!

MijdersEen toenemend aantal mensen mijdt het nieuws en de nieuwsmedia.
Hoe sterk is die trend en wat is de oorzaak? Costera Meijer van de VU Amsterdam doet, samen met een collega van Oxford University, onderzoek naar de omvang ervan, in 26 landen. Is het een bedreigende ontwikkeling, vereist het een aanpassing van de redactieformules van nieuwsmedia?

Meer lezenGenoeg van het nieuws!

Ad blockers: ramp of zegen

Ad blockers: ramp of zegenDe afgelopen weken was er nogal wat te doen over ad blockers; reclamewissers in ’t Nederlands. Zo’n ad blocker weert reclame tijdens het surfen op internet De commotie laaide op nadat Apple besloot ad blockers toe te staan in zijn browser ‘Safari’.

Ik wilde een ‘sluitend’ verhaal over ad blockers schrijven. Een blog is daarvoor niet het passende medium. Daarom geef ik hieronder commentaar bij recente artikelen over ad blockers en nog enkele, zoals Kees Fens dat noemde, ongekamde gedachten bij het onderwerp.

Ben Barokas zoekt naar oplossingen

Ben Barokas is de oprichter van Sourcepoint, en spreker op het aanstaande Digital Innovators’ Summit (DIS) dat van 20 tot en met 22 maart 2016 in Berlijn wordt gehouden. Op de website van DIS is het artikel ‘How an ex-Googler is hoping to solve ad blocking and other publishers conundrums’ te lezen. Sourcepoint zoekt het in een transparante uitwisseling van content en geld tussen lezers, uitgeverijen en adverteerders. In dat artikel schrijft hij onder meer: ‘The one choice that should not be available is to consume content without compensating the publisher’. Maar dat is nu precies zoals uitgeverijen hun lezers hebben opgevoed: de inkomsten uit de lezers- en adverteerdersmarkt zijn al decennia lang ernstig uit balans. Uitgeverijen hebben dat geweten en hebben die situatie bewust laten voortbestaan. De enkele uitgever die wees op het risico werd niet gehoord. Het is daarom naar mijn idee niet terecht om nu ineens ‘de bal’ bij de lezers neer te leggen.

De kurk waarop internet drijft zinkt

‘Reclame is de kurk waarop internet drijft’, lees ik in een artikel in de Volkskrant over ad blockers. Laat ik eens aannemen dat deze situatie vooral voor online media geldt. Dan ben ik bang dat ‘we’ al enige tijd aan het zinken zijn; we hebben het alleen nog niet in de gaten omdat iedereen naar de horizon tuurt (‘land in zicht!’) en niemand notie neemt van de averij die ‘onze’ kurk oploopt. Het zinken gaat maar heel langzaam, maar nu is dan het moment gekomen dat onze voeten nat worden.
Het drijfvermogen van de kurk wordt aangetast door twee elkaar versterkende fenomenen: de toename van het aantal online media en—als gevolg daarvan—de toename van het aantal online adverteerders (nodig voor het (mede)financieren van de online media). Dat is nog niet alles: naarmate er meer aanbieders (adverteerders) zijn bij een min of meer gelijkblijvend aantal prospects, zal het effect van advertenties afnemen; niet alleen het aantal prospects blijft min of meer gelijk, maar ook—en dat is even zo belangrijk—de hoeveelheid middelen (geld) die zij ter beschikking hebben. Vooral in kringen van online goeroes wil men nog wel eens aan deze wetmatigheden voorbij gaan. De, ogenschijnlijk, eenvoudigste manier om het afnemen van het reclame-effect te compenseren is ‘harder roepen’, resulterend in opdringerige, door de lezer ongewenste reclame.

Bakzeil gehaald bij rechters

De recente reacties van de advertentie- en uitgeefbranche op het doorstoten van ad blockers zijn daarom te begrijpen, maar missen elke realiteitszin. Eerder dan zich af te vragen waarom lezers ad blockers installeren, dreigt het Interactive Advertising Bureau (IAB) met rechtszaken tegen de producenten ervan. Dat een aantal Duitse uitgeverijen inmiddels nul op het rekest kreeg van de rechter heeft het IAB kennelijk ook niet bij zinnen gebracht. Deze uitgeverijen—waaronder het gerespecteerde Handelsblatt—wilden een verbod op ad blockers. Realiteitszin is er wel bij de bestuurder van de Nederlandse tak van het IAB; die zegt geen voorstander te zijn van rechtszaken. 

Lezers pikken het niet

Diederik Ubels van MobPro debiteert in het Financieele Dagblad: “[dat er een balans moet worden gevonden] tussen advertenties die niet hyperirritant worden gevonden, maar toch opvallen”. Hyperirritant? Fijn! Daarnaast ook ‘gewoon’ irritante advertenties. Het toenemend—en inmiddels massale—gebruik van ad blockers rechtvaardigt de gedachte dat de meeste advertenties in één van deze categorieën moet worden ingedeeld. Dit besef komt rijkelijk te laat, en klinkt daarom hypocriet.

Tegengif helpt niet

Inmiddels is er ook software ontwikkelt die ad blockers onschadelijk maakt. De makers daarvan gaan er geheel aan voorbij dat niet het stukje software met de naam ‘ad blocker’ het probleem is, maar de consument die de ad blocker installeert. Daarmee is  een ad blocker ontstaan van vlees en bloed, met hersenen!

Welke krant denkt als een lezer?

Spoorzoeker 2

Welke krant denkt als een lezer, en laat die niet spoorzoeken? Ik herinner u even aan wat ik onlangs hierover in mijn blog schreef: “Vanochtend las ik ‘m weer, de papieren weekendeditie van de Volkskrant, bij het ontbijt. Dat begint met spoorzoeken. Leuke aankeilers op “de één”, maar waar kan ik er méér over lezen? Geen verwijzende paginanummers, zoals in de doordeweekse digitale edities. Terwijl het daarin juist minder zin heeft, tenzij je er ‘links’ aan toevoegt”.

De Volkskrant denkt dus anders, de NRC doet het goed.

Vergelijk komend ‘weekend’  beide kranten eens. En betrek daar ook andere bij: AD, de Telegraaf, het Parool, Trouw, Haarlems Dagblad, regionale kranten. Kijk eens naar uw eigen bladen. Denken die als een lezer? Zoals u, als u andermans bladen leest.

Edwin Kisman

 

Sugar Daddies azen op Jonge Honden

2015 sugar daddyIn een artikel in de Volkskrant van 8 augustus beschrijft Eric van den Outenaar in zijn artikel “Start-ups zijn prima innovatiemotor denken Eneco, Aegon en KPN”; hoe grote concerns (ik noem ze even ‘sugar daddies’) samenwerking zoeken met of investeren in startende bedrijfjes “ waarvan de oprichters vaak net uit de schoolbanken zijn en nog geen ervaring hebben met het runnen van een bedrijf”. Grote zakken geld staan klaar.

Jonge Honden
Enerzijds hebben de ‘sugar daddies’ bewondering en waardering voor de impulsieve manier waarop de jonge starters te werk gaan, anderzijds beseffen zij dat hun eigen vaak verkalkte structuur zoiets niet toelaat. Daarom maar jonge honden omarmen, die binnen de kortste keren in die structuren verstikt raken. RIP.

Meer lezenSugar Daddies azen op Jonge Honden