De kwaliteitsdraaimolen

De Vitruviusman van da Vinci

Het maken van een goed blad kost geld. Het overeind houden ervan ook. Zeker in tijden van concurrentie tussen print en online. Veel “fysieke” bladen trekken commercieel aan het kortste eind. Oplages krimpen. Doorgaans is het antwoord daarop: kosten verlagen. Snijden in redactionele budgetten. Redacties afslanken tot “rompredacties”, terzijde gestaan door free-lancers, al dan niet redelijk betaald.
Zo wordt de neerwaartse spiraal ingezet, die eindigt met het overlijden van het blad of verkoop aan een handige zakenman, die minder affiniteit heeft met het uitgeven dan met euro’s, die er het laatste sap weet uit te persen.

 

Anders
Kan het anders?
Zeker. Door kwaliteit te bieden. Kwaliteit en uniciteit die door de lezers en adverteerders als zodanig wordt ervaren.
Daarvoor heb je een redactioneel budget nodig dat voldoende is om je doelstelling te bereiken. Geld dat je als blad zelf moet verdienen.

Meer lezenDe kwaliteitsdraaimolen

Stress? Een vol hoofd? Hoe maak je 't leeg ?

Propvol geheugen.

Stress kost economie bijna 3 miljard”, de kop op een bericht in de Volkskrant van 12 november. TNO en het CBS hebben dat berekend. Werkstress is de oorzaak van ruim eenderde van het ziekteverzuim. Wat zijn oorzaken van stress, naast sociodigitale druk,  en wat kan je er aan doen?

Moet je veel onthouden? Loopt op een gegeven moment je hoofd (te) vol? Ontsnappen acties aan je aandacht? Sta je onder druk, ben je “gestressed”? Gewoon minder hooi op je vork nemen! Niet mogelijk?

OK, dan moet je een extern geheugen inschakelen. Je aandachtspunten daarheen verplaatsen. Exporteren naar papier, naar je computer, naar de ‘cloud’. “Hik spik spouw. Ik geef de hik aan jou”.
Jij bent er vanaf als je je gedachte ook helemaal los laat. Dumpen in de “trash”.
Uit je volle hoofd zetten en helemaal vertrouwen op dat externe geheugen, dat je op elk moment kan raadplegen. Ziezo, weer ruimte in je hoofd. Zorgen, zeurende gedachten zijn ook notoire bezetters van  geheugenruimte. Is iets gebeurd en kan je er niets meer aan doen, hup de ” trash” in. Niet langer over zeiken. Je hoofd leegmaken, “brainpurge“.

 

Meer lezenStress? Een vol hoofd? Hoe maak je ’t leeg ?

Weerstand tegen verandering. Wat doe je er tegen?

Tussen slapen en waken. Mijn brainstorm moment. Een fantastisch idee gezaaid.
Ik sudder wat na, en werk mijn idee uit. Ik weet ‘t.
Ga ’t meteen als voorstel inbrengen in de ochtendvergadering.

Goed idee
Zelfsturende teams! Heb er een stuk over gelezen, “Iedereen agile, zo gemakkelijk is dat nog niet” van Joris Kooiman in de NRC van 28 aug. Ik ben gewaarschuwd maar het lijkt me voor onze organisatie heel goed te kunnen werken.

 

Meer lezenWeerstand tegen verandering. Wat doe je er tegen?

Opruimen en ordenen met een fraudeleermoment

Ik blijf opruimen. Zonder Marie Kondo. Naar eigen inzicht.
Ben in 2016 begonnen. Heb er al vier blogs over geschreven.
Het belangrijkst is ontspullen, minderen dus. Recyclen. Past in de mindset van nu. Tegelijkertijd ordenen.

Van ontspullen is pas echt sprake als er méér uitgaat dan binnenkomt. Een “handelsoverschot“: export groter dan import.
Ik heb onlangs ook foto’s en dia’s opgeruimd. Als ergens de Wet van Sturgeon opging dan was het hierbij. Ruim 90% was overbodig, kon weg.

Boeken en tijdschriften
Ik beschreef hoe ik tijdschriften en boeken reduceerde. In aantal en in omvang.
Hoe ik uit Folio Magazine de belangrijkste artikelen haalde. Hoe ik ook boeken fileerde om het volume te verminderen.

Hoe ik mijn schrijf- en redactieboeken aan het toenmalige NUV aanbood, compleet met een plan voor het opzetten van een ‘learning center’. Helaas dat is er niet van gekomen. Waarom eigenlijk niet? Het is nog steeds een goed plan. Nu kan het niet meer, het NUV bestaat niet meer. Het is nu de Mediafederatie.

Ik besprak ook een psychologische rem die het opruimen in de weg staat, het ‘endowment effect’.

Meer lezenOpruimen en ordenen met een fraudeleermoment

De Klare Taal Compagnie

Klare taal blijft een heet hangijzer. ‘t Gesprek tussen overheid en volk blijft moeilijk. Nog steeds worden wollige folders en brieven waar maar een halve hond iets van begrijpt  naar burgers gestuurd. Ondanks jarenlang geprobeer om daar verandering in te brengen.

Direct Duidelijke Brigade
Een nieuwe poging wordt ondernomen. Ik citeer uit een artikel van Peter Winterman in het AD van 23 okt. 2019
Kabinet vindt eigen communicatie lastig te snappen: 100 taalexperts ingezet.
Het kabinet stelt een brigade van honderd taalexperts aan om brieven van de overheid begrijpelijker te maken. De taalcoaches trekken het land in om ambtenaren te helpen bij het schrijven van duidelijkere teksten.”
Er wordt voor één jaar € 3 mln uitgetrokken voor een Direct Duidelijke Brigade. Gemiddeld € 30.000 per coach.

Meer lezenDe Klare Taal Compagnie

Apocalypse 3. Als lemmingen naar de afgrond

Apocalyps. We lopen naar de afgrond.
We lopen de afgrond in tenzij we globaal samenwerken

We lopen als lemmingen naar de afgrond.
De laatste aflevering van mijn Apocalyps triologie. Met een weinig opwekkende conclusie.

Er is intussen niets gedaan
Wanneer vallen we in de afgrond? Over 50 jaar, 300 jaar? Het is onafwendbaar. De grenzen van de groei zijn overschreden. Dat voorspelde de Club van Rome al 50 jaar geleden. Op basis van een wereldmodel van Forrester (MIT) met een aantal ‘what if ’ analyses. Toen al werd gesteld: ‘if not’ …….(een aantal maatregelen) dan komt onherroepelijk het einde in zicht: de Apocalyps.

Meer lezenApocalypse 3. Als lemmingen naar de afgrond

Minimum Information Units zijn genoeg. Artikelen kunnen korter.

Minimum Information Units
Bergtoppen door het wolkendek

Minimum Information Units, wat zijn dat?
In mijn blog “Het artikel dat ook nog gelezen wordt. Pylonen trekken de aandacht en geven duiding” schetste ik de rol van aandachtstrekkers in een artikel. Ik noemde ze pylonen analoog aan de gekleurde waarschuwingskegels die je op wegen ziet. In een artikel zijn dat: kop/intro, beelden/bijschriften, tussenkoppen, ‘streamers’en kaders.

Alleen pylonen?
Die pylonen, betoogde ik, werken samen, als een team. Ze geven in één oogopslag de grote lijn van de boodschap van het artikel. Die stelling kwam nog eens terug in mijn blog “Het rendement van informatieoverdracht van brein naar brein”.

Meer lezenMinimum Information Units zijn genoeg. Artikelen kunnen korter.

Apocalypse Magazine wordt Apocalyps Nu!

Apocalypse Magazine” wordt “Apocalyps Nu!”. De doelgroep wordt breder. Ik volg de suggestie van Jan Ligthart. De formule wordt ook breder en de urgentie wordt groter.

Bijsturing, waarom?
Ik ben door een podccast van de BBC Analysis “Will humans survive the century?”, waar Patrick Luijten me op wees, gestuit op onderzoek in Oxford en Cambridge. Een enigszins geruststellend antwoord op die vraag was: de kans daarop is 90%. Geruststellend, als we even die 10% laten voor wat het is.

Meer lezenApocalypse Magazine wordt Apocalyps Nu!

Apocalypse Magazine. Een eigentijds klimaatblad

visualiseert een lege planeet
Kale planeet

Het klimaat is hot. Op onze planeet en in de media. CO2 en stikstofderivaten strijden om voorrang. Terecht. Zeespiegelstijging vs eutrofiëring. Hete zomers, mediterrane winters. Droogte en stortbuien.
Verzuurde bodem. Daar moeten we snel wat aan doen!
Biedt dit een opening voor het opzetten van een Vakblad? Met technische verhandelingen over de aanpak van het klimaatprobleem? En met popularisering voor politici.

Vaktijdschrift
Er bestaan  al een eindeloze hoeveelheid publicaties over dit onderwerp beginnend bij het Rapport van MIT opgesteld in opdracht van de Club van Rome (1970, 1972). Daarnaast veel specials van (inter)nationale dagbladen (New York Times, Washington Post en ook van Nederlandse) of tijdschriften (Time, New Scientist).
Maar ‘dedicated’ bladen zijn er minder. Laat staan een Nederlands vakblad.

Meer lezenApocalypse Magazine. Een eigentijds klimaatblad

1 259 vaktijdschriften

In de samenvatting van het meest belangrijke medianieuws over augustus, is een overzicht opgenomen van de aantallen advertentiedragende media per mediumtype. Retriever, de bron van de maandelijkse overzichten, geeft voor printmedia de volgende aantallen:
Het lijstje viel mij direct op: zo vaak zie je dit soort overzichten namelijk niet. Een feest van (h)erkenning veroorzaakte het getal 1 259 bij vaktijdschriften. “Hoeveel vaktijdschriften zijn er eigenlijk in Nederland”, wordt mij met enige regelmaat gevraagd. De reacties op mijn antwoord—steevast 1 250—wisselen; alhoewel dat niet altijd uitgesproken wordt, merk ik dat de meeste vraagstellers denken dat ik, schromelijk, overdrijf.

Definitie

Zoals zo vaak, hangt ook hier veel af van de definitie die gehanteerd wordt. U kunt zich daarbij vast wel iets voorstellen. Mijn ervaring is dat het maken van een definitie makkelijker is, dan beargumenteren waarom een tijdschrift niet onder de zojuist geformuleerde definitie valt! Meestal blijkt dan dat de definitie nog wat nuancering behoeft. Hoe, bijvoorbeeld, om te gaan met ‘corporate publishing’?

Ontwikkeling

Wat mij boeit, is hoe Nederland aan dat grote aantal vaktijdschriften is gekomen.Op basis van de verschillende overzichten van vaktijdschriften die ik bijhoud, ben ik tot de hypothese gekomen dat het aantal vaktijdschriften zich tot de Tweede Wereldoorlog (WOII), min of meer, ‘lineair’ heeft ontwikkeld. De oorlog zelf is, letterlijk en figuurlijk, een ‘zwart gat’ (in de grafiek een wit gat). Na WOII herstelt niet alleen Nederland zich, maar ook de vakpers; en hoe! De afbeelding geeft mijn hypothese grafisch weer. De grafiek begint in 1850 omdat rond dat jaar de industriële revolutie ook ons land bereikt; we waren vrij laat, onder andere omdat we lang vasthielden aan windenergie. In het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld, vond die ontwikkeling een eeuw (!) eerder plaats. De industriële revolutie heeft er ook voor gezorgd, dat kan haast niet anders, dat er behoefte ontstaat aan andere, en meer vakinformatie; vandaar. De grafiek eindigt in het jaar 2000 met 1 250 vaktijdschriften.

De werkelijkheid

Eén van de overzichten die ik bijhoud, is een lijst van ‘alle’ vaktijdschriften die ooit—tot en met de dag van vandaag—in Nederland verschenen, of nog verschijnen. De teller daarvan staat nu op ruim 3 200 ‘and counting’. Van al die titels probeer ik de start- en/of de einddatering te achterhalen. Die informatie—nog zeer incompleet en daarom is die grafiek nog niet geschikt voor publicatie—ondersteunt tot dusverre mijn hypothese. Met name voor de ‘exponentiele’ groei van na WOII vind ik aanwijzingen: in de 60’er en 80’er jaren van de vorige eeuw loopt de lijn in de grafiek bijna verticaal omhoog!

Na 2000

U vraagt zich af hoe het na 2000 verder gaat? De doorbraak van ‘digital publishing’ markeert voor uitgeverijen het begin van het nieuwe millennium. Dit nieuwe ‘geloof’ maakt helaas ook veel slachtoffers. Desondanks blijft het aantal papieren vakmedia na 2000, en tot en met het lopende jaar, groeien.

—bronnen

—gerelateerde posts

Stikstofbelasting en waterstofoverlast Vaktijdschriften, grijp je kans.

Handel in emissierechten?

Kranten staan ineens bol van berichten over stikstofbelasting.
Het CO2 gevaar is even naar de achtergrond verdrongen.
De wat hysterische aandacht wordt veroorzaakt door het staken van een groot aantal bouwprojceten. Begrijpelijke zorgen om een tweezijdig probleem.

Meer lezenStikstofbelasting en waterstofoverlast Vaktijdschriften, grijp je kans.

Over de fiets die niet kwam Procesverbetering loont

           ‘REWORK’ kost geld en tijd

‘n Mooie lente. Lekker op de fiets er op uit.
Mooi niet. Ging niet door, geen fiets in de lente.
Ondanks het voorwerk, tijdig een besteld. Midden oktober 2018.
Een mooie, hippe VanMoof X2 e-bike. Strakke design, aangeprezen aandrijving en vele technosnufjes.

Tijdig besteld
Zou eerst in december worden geleverd. Nou dat hoefde voor mij niet. Te koud.
In januari ‘n bericht dat ie in februari zou komen.
Februari niet, maart betaald. Je moest twee maanden vóór levering betalen. Mooie voorfinanciering, € 2.567. Je zou dan denken, twee maanden na betaling: op z’n laatst in mei op ‘t zadel.

Na negen maanden nog niet
Mei niet, juni niet, juli niet. Ruim negen maanden over tijd. Afbesteld.
Jammer, het leek me een mooie fiets. Maar genoeg is genoeg.
Geld terug. Van dat bedrag een fitness fiets gekocht, non-e-bike en drie mooie brillen met ‘updated’ glazen. Mental accounting (ik kom daar  op terug).

Meer lezenOver de fiets die niet kwam Procesverbetering loont

Het artikel dat ook nog gelezen wordt. Pylonen trekken aandacht en geven duiding.

Met pylonen kan je een lezer vangen en een artikel binnentrekken. En dat moet.
Het is namelijk een illusie te denken dat een artikel altijd gelezen wordt, zelfs als een lezer belangstelling voor het onderwerp heeft.
Redacteuren en auteurs hebben de neiging zichzelf en hun lezers daarin te overschatten.

De lezer moet snel kunnen zien of het de moeite waard is om in de tekst af te dalen. Een ‘split second’ beslissing. Een antwoord op de vraag ‘What’s In It For Me?’, gesteld door het onbewuste. Hij moet daarbij geholpen worden. Hij moet het artikel binnengetrokken worden.

Je hebt daarvoor aandachttrekkers nodig die ook duiding geven. Als het ware een compleet beeld geven van de inhoud en de boodschap van het artikel. Laat ik die aandachttrekkers de naam pylonen geven, naar analogie van de knalrode waarschuwingskegeltjes die op de weg gebruikt worden.

Meer lezenHet artikel dat ook nog gelezen wordt. Pylonen trekken aandacht en geven duiding.

Het rendement van informatieoverdracht van brein naar brein

Van brein naar brein

Wat is het rendement van de overdracht van een idee van een auteur (zender), via een vaktijdschrift  (medium) naar een lezer  van dat medium (ontvanger)?
Waar treden tijdens het overdrachtsproces verliezen op? Hoe kan je het rendement zo hoog mogelijk maken? Wat is de rol van een redactie daarbij? Belangrijke vragen voor een vakbladmaker.
We bekijken de stappen in het proces, waarvan bijgaand een schema. Het is een op ervaring berustend model. Niet onderbouwd door onderzoek, wat ook blijkt uit de veronderstelde percentages. Het schema is te ‘downloaden’.

Meer lezenHet rendement van informatieoverdracht van brein naar brein

Het Blad bij NRC redesigned, waarom?

Het Blad in een nieuwe jas, met nieuwe inhoud

Zaterdag 2 februari: Het Blad bij NRC onderging een redesign.
Hoofdredacteur Peter Vandermeersch licht toe:
“Dat maandblad zit vanaf vandaag in een nieuw jasje. We namen afscheid van het ‘glossy’ papier en maakten het blad wat handzamer en wat dikker.”

Ik ben al een hele tijd een digitale lezer van NRC en heb Het Blad niet eerder gezien noch in handen gehad. Voorbehouden aan de print-versie-lezers?
Ik kan dus het verschil niet aanvoelen tussen glossy en niet glossy, tussen dunner en dikker. En of Het Blad van nu handzamer is of niet. Die papierwijziging kan ook te maken hebben met de problemen op de papiermarkt. Zie “Het papier is op, vlucht naar ‘full digital’”

Stevige longreads
Vandermeersch over de vernieuwde content:
“We besloten te gaan voor enkele klassieke maar steengoede journalistieke vormen: voortaan krijgt u elke maand in de eerste helft van Het Blad een dubbelinterview, een stevige ‘longread’ en een bijzonder fotoverhaal.”
Zitten de huidige lezers  in een krantenomgeving echt op longreads van 10-11 pagina’s te wachten? Ik niet. Maar ik ben maar één van de vele (digitale) lezers.

Meer lezenHet Blad bij NRC redesigned, waarom?